ਸਿੱਖ ਕੌਮ ’ਤੇ ਕਾਬਿਜ਼ ‘ਅਸੰਖ ਚੋਰ ਹਰਾਮਖੋਰ’
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਇਸ ਕੌਮ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਗਲਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਹੀ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਚਾਰ ਫੇਰੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗਾਂ-ਜੁੱਧਾਂ ਦੇ ਵੇਰਵੇ, ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸਿੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ’ਚੋਂ ਭੁੱਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਕਿਤੇ ਬੰਦ-ਬੰਦ ਕੱਟੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਤੇ ਉਬਲਦੀਆਂ ਦੇਗਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਸਿਦਕ ਪਰਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਕਲੇਜੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪੁਆ ਕੇ ਵੀ ਸਿੱਖ, ਕੌਮੀ ਏਜੰਡੇ ਤੋਂ ਨਾ ਥਿੜਕੇ। ਸਿੱਖ ਬੀਬੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਕਮਾਲ ਦੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੇ ਕੇ ਕੌਮੀ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ। ਫੁੰਕਾਰਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ ਰੇਲਗੱਡੀਆਂ ਵੀ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੈ ਗੲੀਆਂ। ਪਰ ਅੱਜ ਕੌਮ ਨੂੰ ਕੀ ਮਜਬੂਰੀਆਂ ਆ ਬਣੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਕੌਮ ਵਕਾਰ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਸੱਟਾਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ? ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਹਾਰਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਵੇਖਣਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਰਾਂ ਨੇ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਦਾ ਲੱਕ ਅਜਿਹਾ ਤੋੜਿਆ ਹੈ ਕਿ ਦੁਬਾਰਾ ਉਠਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।
ਖ਼ਾਲਸਾ ਜੀ ! ਸਾਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਚਰਖੜੀ ਨਾ ਡਰਾ ਸਕੀ ਤੇ ਨਾ ਮਾਰ ਸਕੀ ਪਰ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਗਾਂਧੀ ਦੇ ਚਰਖੇ ਅੱਗੇ ਬੇਵੱਸ ਹੋ ਗਏ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚਰਖੜੀ ਸਾਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਚੱਕਰ ਲਾਉਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਦੋ ਫਾੜ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੌਮੀ ਹੱਕਾਂ ’ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਪਹਿਰਾ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ ਪਰ ਗਾਂਧੀ ਦਾ ਚਰਖਾ ਅਜਿਹਾ ਘੁੰਮਿਆ ਕਿ ਸਾਰੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਧੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੌਮੀ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵੀ ਇਕ ਮੱਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਸਾਡਾ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤੇ ਉੱਚਾ-ਸੁੱਚਾ ਧਰਮ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਅਸੀਂ ਅਨਮਤਾਂ (ਖਾਸਕਰ ਹਿੰਦੂ ਸਮਾਜ ਦਾ) ਭਾਰ ਖੱਚਰਾਂ ਵਾਂਗ ਢੋਹ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਲੱਕੜ ਦੇ ਚਰਖੇ ਨੇ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੀ ਸ਼ਾਹ ਰਗ ਹੀ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਚਰਖੇ ਵੱਲੋਂ ਕੱਤਿਆ ਕਥਿਤ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਝੰਡਾ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਵਾਸਤੇ ਕਫ਼ਨ ਸਾਬਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੀ ਹਰੇਕ ਜਾਇਜ਼ ਮੰਗ ਨੂੰ ਇਕ ਝੰਡੇ ਦੀ ਕਥਿਤ ਉੱਚਤਾ ਥੱਲੇ ਨੱਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅਖੀਰ ਇਸ ਕਫ਼ਨ ਰੂਪੀ ਝੰਡੇ ਥੱਲੇ ਬੇਸੁਰਤ ਦੱਬੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦਮ ਤੋੜਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਖ਼ਾਲਸਾ ਜੀ ! ਤੁਹਾਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬਹੁਤ ਚਲਾਕ ਹੈ। ਉਹ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਧੋਖਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦਾ ਧਰਮ ਇਸ ਕੰਮ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਉਹੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਮਿਥਿਹਾਸਕ ‘ਦੈਂਤਾਂ’ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸ ਖ਼ੁਦ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ (ਕਾਲਪਨਿਕ) ਦੈਂਤਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਰਿੜਕਨਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਅੱਧਾ-ਅੱਧਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ। ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਸਾਫ਼ ਹੀ ਇਸ ਸ਼ਰਤ ਤੋਂ ਮੁੱਕਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੈਂਤਾਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਉਣ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਂਤ ਲੜੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਾਰ ਪਰਤੱਖ ਨਜ਼ਰ ਆੲੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਂਤਾਂ ਨੂੰ ਭਰਮਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਫਿਰਕੇ ਦੀ ਇਕ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਲੜਕੀ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕੀਤਾ, ਲੜਕੀ ਨੇ ਦੈਂਤਾਂ ਨਾਲ ਅਸ਼ਲੀਲ ਹਰਕਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੈਂਤ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਜਾਲ ’ਚ ਫਸ ਗਏ।
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਂਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ
ਨਾਚ-ਗਾਣੇ ’ਚ ਮਸਤ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂਕਿ ਦੈਂਤ ਆਪਣੇ ਹੱਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਚੇਤੰਨ ਨਾ ਰਹਿਣ। ਕੁੜੀ ਨੇ
ਆਪਣੇ ਫਿਰਕੇ ਦਾ ਪੱਖ ਪੂਰਦਿਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੇ ਦੈਂਤਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਪਿਲਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ
ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂਕਿ ਜਿਹੜੀ ਮਾੜੀ ਮੋਟੀ ਸੁਰਤ ਬਚੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖੋਹ ਲਈ ਜਾਵੇ। ਆਖਰ ਇੱਕ ਦੈਂਤ ਜਾਗਿਆ।
ਉਹਦੇ ਹੋਣ ਸੰਭਲਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ
ਸਾਵਧਾਨ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਕਿਤੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਦੇਵਤਾ ਰਾਜ ਦਾ ਸਿਖਰ ’ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਹੀ ਨਾ ਡੋਬ
ਦੇਵੇ। ਇਸੇ ਡਰੋਂ ਦੇਵਤਿਆ ਨੇ ਉਸ ਚੇਤੰਨ ਦੈਂਤ ਨੂੰ ਬੜੀ ਬੇ-ਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਚੇਤੰਨ
ਦੈਂਤ ਦਾ ਡਰ ਅੱਜ ਵੀ ਦੇਵ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਇਸਲਈ ਜਦੋਂ ਵੀ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਾਰਨ ਸੂਰਜ ਦੀ
ਰੌਸ਼ਨੀ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਰਾਹੂ-ਕੇਤੂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਹਿੰਦੂ ਮਿਥਿਹਾਸ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਦੈਂਤ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ‘ਵਰ’ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦੀ
ਪਤਨੀ ਪਤੀਬ੍ਰਤਾ ਰਹੇਗੀ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸ (ਦੈਂਤ) ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਕੀ ਸੀ? ਭਗਵਾਨ
ਜੀ ਨੇ ਕਮਰ ਕੱਸਾ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੈਂਤ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰਕ ਸਬੰਧ ਬਣਾਏ (ਬਲਾਤਕਾਰ ਕੀਤਾ)
’ਤੇ ਇਸ ਖ਼ਬਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੈਂਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਕੇ ਜਲੀਲ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੈਂਤ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਮਾਨਸਿਕ
ਤੌਰ ’ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਕੇ ਹਰਾਉਣਾ ਸੌਖਾ ਹੋ ਜਾਏ।
ਖ਼ਾਲਸਾ ਜੀ ! ਕੁਝ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਕੰਡੇ ਹੀ ਦੇਵ ਪੁਜਾਰੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਅਪਣਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਦੇਵ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਰਿੜਕਣ ਵਰਗਾ ਮਸਲਾ ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਇਹ ਇਕੱਲਿਆਂ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰ ਪਾ ਰਹੇ। ਫੇਰ ਕੀ ਸੀ? ਦੇਵ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭੂਤਰਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਤਾਂ ਬੜੀ ਬਹਾਦਰ ਕੌਮ ਹੈ, ਇਹ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਬਹਾਦਰੀ ਸਦਕਾ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਮੁੰਦਰ ਰਿੜਕਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਭਾਵ ਭਾਰਤ ਦੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਨੂੰ ਬੜੇ-ਬੜੇ ਸਬਜ਼-ਬਾਗ ਵਿਖਾਏ, ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਾਪਲੂਸੀ ਵੀ ਕੀਤੀ, ਅਜ਼ਾਦ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੱਕ ਦੇਣ ਦੀਆਂ ਕਸਮਾਂ ਵੀ ਖਾਧੀਆਂ ਪਰ ਸਮੁੰਦਰ ਰਿੜਕਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ (ਅਜ਼ਾਦੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ) ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਹੋੲੀਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆਂ ਹੀ ਹੜੱਪ ਜਾਣ ਦਾ ਆਪਣਾ ਧਾਰਮਕ ਫਰਜ਼, ਵਾਅਦਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਰ ਜਾਣ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਤਨ ਸੁਭਾਅ ਨਾ ਭੁੱਲੇ।
ਦੇਵ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਨੇ ਬੜੀ ਦੂਰ ਦੀ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਸਾਜਸ਼ੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਦੋ ਟੁਕੜੇ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਵੰਡ ਨੂੰ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੀ ਵੰਡ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜਦਕਿ ਇਹ ਮਹਿਜ਼ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਵੰਡ ਸੀ। ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਰਾਖੀ ਸਾਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅੱਜ ਉਸੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬੇਗਾਨਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਨਵੇਂ ਬਣੇ ਦੇਸ਼ ‘ਪਾਕਿਸਤਾਨ’ ਵਿੱਚੋਂ ਲੋਕਾਂ (ਸਿੱਖਾਂ) ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਜੜ ਕੇ ਭਾਰਤ ਆਉਣਾ ਸੀ। ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਮੁੜ ਵਸੇਬੇ ਦਾ ਇਹ ਭਿਅੰਕਰ ਮਸਲਾ ਦੇਵ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਮੂੰਹ-ਅੱਡੀ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਸ ਮਸਲੇ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਣ ਲਈ ਨਹਿਰੂ ਤੇ ਪਟੇਲ ਦੀ ਛਤਰੀ ਹੇਠ 14 ਅਗਸਤ 1947 ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਦੇ ਵਰਕ&#